Once there were two aviators... going on a mission.

"The weather looks good at destination"

"Everything is correctly loaded. Let's go!"

Autopilot 2 engaged, cruising at FL380.

"OMG we got an engire fire on the number 3!"

"Mayday, mayday, mayday!"

Safe landing. Need some rest now...

Hieronder enkele Airbus A340 cockpit sfeerbeelden van een vlucht afgelopen week tussen Los Angeles (KLAX/LAX), Parijs (LFPG/CDG) en terug.

(Zonsopgang op FL 370 ergens boven de Atlantische oceaan)

(Opstijgen baan 09R/Y3 in CDG)

(Kort voor de landing op landinsgbaan 24R in Los Angeles (LAX))

Fotocredits: Eric Sanquer

Maarten, voor het werk in Tahiti en bezig met zijn PPL vliegvergunning, wilde absoluut eens vliegen in Tahiti.
Dankzij C3P konden we een uur vliegen van Tahiti naar Moorea en terug met een Cessna C172... met Maarten aan de 'controls'.

's Avonds was het dan mijn beurt om eens links te vliegen van Tahiti naar Los Angeles met een Airbus A340. 
Deze keer is 't gelukt!

(vlnr Maarten, Isabel, Jan, Charlotte en Marie)

Aan boord was ook Salma Hayek (die op vakantie naar Bora Bora was geweest), maar zij wilde niet mee op de foto ;-)

Zo ziet (een deel van) de "kelder" van onze Airbus A340 er uit. Dit deel noemt de "avionics bay" en bevindt zich vlak onder de cockpit.

Zoals je kan zien een enorme hoeveelheid computers, hardware en electronica!
Fly-by-wire... of : zonder stroom vallen is gegarandeerd problemen. De batterijen geven ons maximaal 20 minuten respijt.

Twee keer per jaar zijn piloten verplicht om vluchtsimulaties te doen op een simulator (in ons geval in Vancouver, bij Air Canada) en elk jaar hebben we minstens 3 dagen cursus en examens om onze kennis op peil te houden.

Zowel theoretische kennis (bv. over wat mag er wel/niet vervoerd worden in cargo, over de veiligheid op en rond de luchthaven, over de systemen van ons A340 vliegtuig, etc.), als praktische oefeningen. Wat de praktijk betreft moeten we bv. om de 3 jaar een oefening doen op water, in ons geval in de 'lagoon'. Fun verzekerd...

Foto van Renaud Dubernay

Ergens over Afrika, tussen Frankfurt en Windhoek op FL 340, in het holst van de nacht!.

Met dank aan Christian Heusquin, een Belgische passagier op deze vlucht, voor deze foto van onze Airbus A340 cockpit.

Vermits één van de Airbus A340 toestellen van Air Namibia in groot onderhoud was, werd Air Tahiti Nui (weer) opgetrommeld door ACMI24 om enkele charter-vluchten uit te voeren tussen Frankfurt (EDDF/FRA) en Windhoek (FYWH, WDH), Namibië.

Na meer dan 24u in 3 toestellen en 24u uitrusten in Frankfurt, kon onze 'missie' beginnen.

De jetlag speelde de 2 co-piloten al parten en zij verschenen niet op het voorzien pickup-uur. Overslapen, wekker niet gehoord... De vlucht voorbereidingen nadien verliep wat sneller dan voorzien, en uiteindelijk zijn we met zo'n 20 minuten vertraging vertrokken met 223 passagiers aan boord.

De vlucht zelf verliep zeer vlot en speelde zich voor een groot deel 's nachts en boven Afrika (Libië, Niger, Chad, Nigerië, Cameroen, Congo en Angola) af.

Windhoek ligt op 1700 meter (5500 feet) hoogte, en dat was voor ons 'ongewoon'.
De landing op zicht (visual approach) op RWY 26 (4,5km lang!) werd perfect uitgevoerd door de eerst officier (co-piloot), die rechts van mij zit.

Hieronder ons toestel (F-OSUN) en 'mijn' bemanning na aankomst in Windhoek.

Welkom in Namibië, een oud Duitse kolonie, waar nog heel wat Duitsers leven, op vakantie en op pensioen komen!

Twee nachten zouden we blijven in het Safari Hotel van Windhoek (hieronder foto van het zwembad).

Maar na enkele uren, besloten we om op excursie naar Swakopmund (3u rijden ten westen van Windhoek, aan de kust) te gaan. Niet iedereen wilde mee, maar dat kon de pret niet drukken. ;-)
De rit bracht ons langs bergen, savanne en woestijn.

Na het inchecken in The Stiltz (een absolute aanrader trouwens!) was het tijd voor een mooie zonsondergang over de Atlantische oceaan.

Zalige bedden en dus had iedereen lang uitgeslapen.
Het zou dan ook een sportieve (maar winderige) dag worden vandaag, met om te beginnen quadbiking in de enorme duinen van de Namib-woestijn (de oudste woestijn ter wereld), ten zuiden van Swakopmund!

Gevolgd door sandboarding (lie down), ttz. van een stijle duin afglijden op een houten plankje. Great fun! ;-)

 Nadien zijn we dan o.a. langs het zoutmeer van Walvis Bay gereden...

... en zo terug naar het strand van Swakopmund om de dag af te sluiten met een Duits biertje en wat lokale muziek.

De dag erna moesten we op tijd opstaan, want er volgde nog een 3 uur durende autorit naar ons hotel in Windhoek.

Bij aankomst (iets voor de middag) zijn we nog even langs een markt gereden waar de lokale bevolking hun handgemaakte kunstwerken probeert te verkopen aan toeristen. Zo ook onderstaande vrouwen, van de Himba-stam uit het noorden van Namibië.
De Himba-vrouwen wassen zich nooit, ze smeren zich in met otjize, een mengsel van geitenvet, kruiden en oker. Door de oker krijgen de vrouwen de typische rode kleur, het mengsel beschermt hen tegen de zon.

Na een korte middagpauze en een dut van 2 uur was het alweer tijd om me klaar te maken en te vertrekken! de plicht roept na een ontspannen 2-daagse.

De bemanning had er duidelijk terug zin in.

Ditmaal in de andere richting... van Windhoek naar Frankfurt.

Foto-credits: (deels) OPL Eric Sanquer met een Nikon D700